14 June, 2017

पहिला पाऊस



पहिला पाऊस खूप काही देऊन जातो. उन्हाळ्याच्या कडक उन्हामुळे त्रस्त झालेल्या जीवांना सुखावून जातो. उन्हाने करपलेल्या, भेगा पडलेल्या ओसाड धरतीला भिजवून जातो. पहिल्या पावसात मातीचा येणारा सुगंध तर काही अप्रतिमच असतो. कडक उन्हाने जीवाची जी काही लाही लाही झाली असते ती पहिल्या पावसाने अगदी घामासकट धुवून निघते. ते टपोरे पाण्याचे थेंब भलेही टोचणारे असतील पण ते आता हवे हवेसे वाटतात. ओले झालेले कपडेसुधा आनंदाने बदलावेसे वाटतात. डोक पुसत मग वाफाळलेला चहा घेत खिडकीत बसुन नुसतंच त्याला पाहत बसावसं वाटतं. आणी मग मनात विचारांच जे काहुर माजतं ते असं......

आभाळ गडगडलं, विजा चमकल्या 
ढगांनी वेढलं तळपत्या सूर्याला.
थेंबामागून थेंब जमिनीवर पडला 
काळ्या मातीतुन सुगंध दरवळला.

आल्या सरी रीप-झिप करीत 
भणंग धरतीला ओल्या करीत.
आधी टपोरे थेंब, मग टपोऱ्या गारा 
न्हाऊन निघाला हा परिसर सारा.

सुखावली मनं, शांत झाली धरती 
उपकार त्याचे जो वरूण आहे वरती.
थोडा अजुन बरस, मज शांत भिजू दे 
घामाच्या धारासाहित निराशा पुसू दे.

चिंब हि धरती अन गार हा वारा 
तुझ्या कवेत आज, हा विश्व सारा.
उधळू दे रंग मज तू माझ्या मनाचे
विश्वाच्या रंगात इंद्रधनुष्य प्रेमाचे.

टाक इवलासा कटाक्ष या धरतीकडे 
बघ किती आनंदले इवलेसे गाव माझे. 
सुखावले गावकरी तुझ्या आगमनाने 
पुजतील तुला जन्मभर अभिमानाने.

असाच बरसात रहा चोहीकडे 
पुन्हा दुष्काळ आम्हा देऊ नकोस. 
गावकऱ्याच्या च्या भावनांशी
असा लपून- छपून खेळू नकोस. 

आजचा दिवस तुझ्या संगतीत गेला.
तुझ्या वाचुन फक्तच उन्हाळा नी हिवाळा.
असेच उपकार कर या धर्तीवर 
आमचाही असंच तुझ्यावर जिव्हाळा.

- अनिकेत भांदककर 

04 June, 2017

वाटण्यातला आनंद (हृदयस्पर्शी कथा)

कालच मित्राला त्याच्या जीवनातील पहिला पगार मिळाला, म्हणाला, "कपडे घायला जाऊया". खूप दिवसापासून दोन जोडी कपड्यावर काम भागवित होता तो. ब्रँडेड कपडे घ्यायचे होते त्याला. कपड्याच्या शोरूम मध्ये ब्रँडेड कपडे बघतांनाचा आनंद त्याच्या चेहऱ्यावर साफ दिसत होता. थोड्या वेळाने म्हणाला, "चल दुसरीकडे बघुया".

काय झाले काहीच कळले नाही. मग आम्ही दुसऱ्या दुकानात आलो. साध्या दुकानात. आता तो लोकल कपडे बघू लागला. विचारले काय झाले तर काहीच बोलला नाही. तिथून कपडे घेऊन आम्ही बाहेर पडलो. म्हणाला, "जवळपास दोन हजार वाचलेत".

मला आश्चर्यच वाटलं, कालच पगार झाला, पगारही चांगला, पहिल्या पगारात ब्रँडेड कपडे घेईल म्हणून हा इतके दिवस जीव लावून बसला होता, आणि आता काय झालं अचानक असं.?

05 March, 2017

प्रेमपत्राची होडी करून वाहत होता



मेहंदीने रंगलेला तिचा हात लाल होता पण 
तो त्याच्यासाठी नव्हता म्हणुन त्याचा जीव जात होता.

जरी ओठांवर हसू लोळत असले तरी 
मनातून तो उदास गाणे गात होता.

आता लग्नही जुळाले होते तिचे दुसरीकडे
तरी आशेखातर तो मामाकडे जात होता.

तिला नाही म्हणणे त्याला कधी जमलेच नाही
नसतांनाही भूक तो घासावर घास खात होता.

स्वतःच्या प्रेमालाच तो स्वतःच्या डोळ्यांनी 
अलगद परकं होतांना पाहात होता.

तिच्या आठवणीच्याच सागरात मग तो 
प्रेमपत्राची होडी करून वाहत होता.

- अनिकेत भांदककर.

28 February, 2017

माझ्यासाठी परत एकदा जगुन तर बघ...


 


माझ्यासाठी परत एकदा जगुन तर बघ...हि कविता ऐकण्याकरिता वरील विडीयोवर क्लिक करा.

कवितेचा विडीयो येथून डाउनलोड करा- Download

27 August, 2016

शब्दझेप- हृदयस्पर्शी मराठी चारोळ्या विडीयो.

शब्दझेप ह्या चारोळीसंग्रहात प्रसिद्ध झालेल्या तसेच ह्या ब्लोगवर पूर्वी टाकलेल्या चारोळ्यांचा हा विडीयो आहे. आपण चारोळ्या नेहमी वाचत असतो पण त्या ऐकण्याची मज्या काही औरच असते. एकदा एकूण बघा आणी कसं वाटलं ते नक्की सांगा.



खाली यु ट्यूब विडीयो दिला आहे. चारोळ्या पाहण्याकरिता त्यावर क्लिक करा.





विडीयो पाहण्याकरिता विडीयोवरील प्ले चिन्हावर टिचकी मारा. किवा खालील लिंकवर क्लिक करा.



02 August, 2016

तेरी रजरोंने मेरी नजरोंसे कुछ बात की है


तेरी रजरोंने मेरी नजरोंसे
कुछ बात की है,
युही आखोने आखोसे
सौगात की है।

न जाने तु कुछ इजहार करना चाहती है।
नजरोंसे कुछ बात बया करना चाहती है।
मै हु यहा तु बस इजहार कर।
आखोंसे मुझसे कुछ बात कर।

22 July, 2016

जाऊदे रे...

'जाऊ दे रे...' हा आजकाल परवलीचा शब्द झाला आहे. काही झालं कि 'जाऊ दे' म्हणून सोडून द्यायची कला एव्हाना आपण चांगलीच अवगत केली आहे. एखाद्या सिग्नलवर मामूनी (ट्राफिकवाल्या) पकडलं कि जाऊ द्याना हो म्हणत हिरवी पत्ती सरकविली कि काम होऊन जाते. एखाद्या बलात्काराची घटना घडते तेव्हा, त्या नराधमांना जनतेच्या हवाली करण्याची मागणी करणारा एखादा, देशात न्याय व्यवस्था शाबूत असून त्या आरोपींना फाशीच होईल असे म्हणणारा दुसरा तर 'जाऊदे ना यार' आपण काय इथे नुसते तोंडचे फटाके फोडल्याने काम होणार आहे का असं म्हणणारा तिसरा व्यक्ती सापडतोच.

17 July, 2016

ना हम बरबाद होते

ना तु भाव देती
न हम पिछे आते

ना तु मुडके देखती
ना हमे प्यार होता

ना तु रुकती
ना हम बात करते

ना तु शरमाती
ना हम आगे बढते

ना ये सिलसिला शुरू होता
ना हम इसमे बेहते जाते

तो जिंदगी वैसेही होती
जैसे पेहले थी

ना हम प्यार मे पडते
ना बरबाद होते.

19 June, 2016

चल उठ मर्दा



चल उठ मर्दा 
घे हातात कुदळ
खोदुन काढ जमीन 
आळस कश्याला.?

चल उठ गध्या
माय राबतेय तुझी 
घे ओझे पाठीवर 
असा लोळतोस काय.?

चल उठ राया 
घे हातात नांगर 
नांगरून काढ शेत 
बैलावर ओझं कश्याला.?

चल उठ कोळ्या 
पुन्हा जाळे फेक 
अडकेल मासा 
प्रयत्नांशी परमेश्वर.

चल उठ पोरा 
पाड फडश्या पुस्तकाचा 
येईल तितकं लिही 
नक्कल कश्याला.?

चल उठ मंत्र्या 
किती करशील लुच्चेगिरी?
रयतेची सेवा 
कधी तरी करशील.?

चल उठ मर्दा 
लढ थोडा हिमतीनं 
घाबरून जाऊन कुणी 
जग जिंकत नाही.

© अनिकेत भांदककर.

शब्दझेपचे फेसबुक पेज:- www.facebook.com/shabdjhep

30 May, 2016

विचारांची मर्यादा


निसर्गाच्या मर्यादेपेक्षा विचारांच्याच मर्यादेमुळे बहुधा मनुष्याच्या पुष्कळश्या गोष्टी करायच्या राहून जातात. म्हणजे बघा ना, निसर्गाने दोन हात, दोन पाय, दोन डोळे, दोन कान ई. सर्व अवयव व्यवस्थित देऊनही आणी स्वतःच्या मेहनतीने पुष्कळश्या गोष्टी मिळविता येऊनही आपण पैसा नाही, संधी नाही, वडिलांचा व्यवसाय नाही, मला हे जमत नाही, ते जमत नाही असल्या अमुक- अमुक गोष्टी नाही म्हणुन कित्येक गोष्टी करीत नाही. आणी मग माझ्याजवळ हे असत तर किंवा मला संधी मिळाली असती तर मी असं केलं असत किंवा अमुक- अमुक ठिकाणी पोहोचलो असतो असं म्हणून स्वतःबद्दलच वाईट वाटुन घेत बसतो.

खरंतर संधी प्रत्येकालाच मिळत असते आणी त्याचं सोन करण्याची क्षमताही बहुतेकांकडे असते पण पुष्कळदा आपण मानसिकरीत्या कमी पडतो. कधी ताणामुळे, कधी कुटुंबामुळे तर कधी मानसिक- आर्थिक परिस्थितीमुळे. 'मी हे करू शकत नाही किवा हे मला जमणार नाही' असा विचार करून आपणच आपल्याला मर्यादा घालुन देत असतो. जस ह्या जगात नियम हे मनुष्यानेच बनविले असतात, निसर्गाचा कुठला नियम नसतो आणी जो असतो तो जगातील प्रत्येकालाच लागू होतो अगदी त्याच प्रमाणे निसर्गाच्या कुठल्या मर्यादा नसतात आणी ज्या असतात त्या सर्वांनाच लागू होत असतात.

शमता असने आणी ती सिद्ध करणे ह्या दोन वेगळ्या गोष्टी आहे. शमता पुष्कळजनात असते पण त्यातीच थोड्याच जणांनी ती सिद्ध केलेली असते म्हणून त्यांनी इतरांपेक्षा काहीतरी मोठ केलेलं असतं. मनुष्य स्वतःला जिथे पाहतो तेच तो बनत असतो असं लॉ ऑफ आकर्षणाचा सिद्धांत सांगतो. म्हणजेच तो स्वतःबद्दल जे विचार करतो किवा जिथे स्वतःला इमेजीन करतो तिथेच तो पोहोचता फक्त त्यासाठी तेवढ्या मेहनतीची गरज असते.

रिचर्ड ब्रान्सन जेव्हा शाळेत शिकत होता तेव्हा त्याला शिकतांना त्रास होत होता आणी शिक्षकांकरवी तो मंदबुद्धी ठरविला गेला होता. पण रिचर्डला आपल्या मर्यादा माहित होत्या आणी त्या दिशेने तो मार्गक्रम करीत गेला. आज त्याच्या स्वतःच्या 400 कंपन्या आहे. जगातल्या 20 अब्जाधीशात त्याला स्थान आहे. गाणं म्हणण्यापासून तर हॉलीवूड चित्रपटात त्याने काम केलं आहे. काही जागतिक विक्रम आपल्या नावावर करीत गिनीज बुकातही त्याच नाव आहे. तो एवढ सर्व करू शकला कारण इतरांनी त्याच्या मर्यादा ठरविल्या त्यांनी नाही.

आपल्या सोबतही असं होत असतं. शाळेत सोबत शिकणारा एखादा सामान्य विद्यार्थी नंतर बरंच, नाव, पैसा कमवितो, विविध पद भूषवितो. मग आपण विचार करीत बसतो कि मी पण त्याच्यासारख्या अमुक- अमुक मार्गाने गेलो असतो तर तो जिथे आहे तिथे पोहोचलो असतो. पण त्याला आता काही अर्थ नसतो.

एखाद्या गोष्टीचा विचार करणे, ती गोष्ट मिळविण्याचा प्रयत्ने करणे केव्हाही चांगले असते त्या गोष्टीपेक्षा कि ज्या गोष्टीचा आपण कधीच विचारच करीत नाही आणी वेळ निघुन गेल्यावर म्हणतो कि, मी पण जर असा विचार केला असता किवा असल्या मार्गाने गेलो असतो तर आज त्या ठिकाणी असतो ज्या ठिकाणी तो/ती आहे.

म्हणून आपल्या विचारांवर, क्षमतेवर मर्यादा घालु नका. ह्या जगात केव्हा, काहीही होऊ शकते. मानसिकदृष्ट्या तयार रहाल तर संधीचा उत्तम फायदा घेता येईल. नाहीतर झाकल्या मुठेने अंतपर्यंत प्रवास तर इथे बहुतेकांचा होतो.